Archiwum kategorii: Vakhtang Maisaia

Rosyjski gambit wojskowy w Syrii: Dlaczego Moskwa postawiła w stan alarmowy swoje siły zbrojne w Basenie Kaukasko-Kaspijskim???

Rosyjski rząd podjął decyzję o bezpośredniej interwencji zbrojnej w Syrii wszystkimi dostępnymi siłami i środkami wojskowymi. Decyzja ta została ogłoszona przede wszystkim przez ministra spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej Siergieja Ławrowa, który bez ogródek stwierdził: Nigdy nie robiliśmy żadnej tajemnicy z naszej obecności militarnej w Syrii. Nasi wojskowi specjaliści działają tam, pomagając naszym syryjskim kolegom w biegłym opanowaniu operowania naszymi systemami broni. Jednakże, jeśli tego wymagać będzie sytuacja, to będziemy będzie postępować zgodnie z naszym krajowym ustawodawstwem, prawem międzynarodowym i w zgodzie z naszymi zobowiązaniami międzynarodowymi oraz za pełnym przyzwoleniem legalnego rządu syryjskiego. Pomagaliśmy, pomagamy i będziemy pomagać syryjskiemu rządu, dostarczając syryjskiej armii wszystko to, co potrzebuje. Rosja wysyła samoloty do Syrii zarówno ze sprzętem wojskowym, zgodnie z obowiązującymi kontraktami, jak i z pomocą humanitarną. Tak więc Rosja będzie wciąż walczyć w Syrii. Jest to bardzo poważne oświadczenie, które właściwie potwierdza plany Rosji – obecne i te dotyczące najbliższej przyszłości – odnośnie tego jak zamierza radzić sobie z geopolitycznym kryzysem w Syrii. Moskwa jest zagorzałym sprzymierzeńcem rządu Asada odkąd w marcu 2011 zaczęło się powstanie przeciw niemu, które później przekształciło się w wojnę domową. Póki co Rosja nie zwiększa swojej obecności w tym kraju. Zamiast tego ze swej strony zaproponowała administracji prezydenckiej w USA zawiązanie wspólnej kolacji przeciwko „islamskiemu kalifatowi” i połączenie wysiłków na rzecz całkowitego unicestwienia Islamskiego Państwa Iraku i Lewantu (ISIS)  i to zarówno na poziomie regionalnym, jak i  globalnym. Jak wiadomo, Rosja utrzymuje bazę morską w syryjskiej prowincji Tartus, położonej na południe od prowincji Latakia. W maju 2015 r. syryjski prezydent Baszar al-Asad wystosował apel do rosyjskiego rządu o utworzenie w Syrii kolejnych baz wojskowych. Z początkiem września 2015 r. rosyjski rząd z poparciem Rady Bezpieczeństwa Narodowego Federacji Rosyjskiej odbył pilne posiedzenie w Soczi. Już pod koniec sierpnia na tym siłom zbrojnym, które już wysłano do Syrii wydano rozkaz o wszczęciu misji uderzeniowych samolotami odrzutowymi MiG-31 wykorzystywanymi przez proasadowskie Siły Powietrzne przeciw oddziałom ISIS. Wtedy też zaczęto dostarczać uzbrojenie i sprzęt wojskowy wszystkimi dostępnymi szlakami tranzytowymi, spośród których zidentyfikować można następujące:

Czytaj dalej Rosyjski gambit wojskowy w Syrii: Dlaczego Moskwa postawiła w stan alarmowy swoje siły zbrojne w Basenie Kaukasko-Kaspijskim???

W jakim celu „Gazprom” wkroczył do Gruzji : przypadek geopolityki energetycznej

Artykuł dotyczy nawiązania we wrześniu 2015 r. umiarkowanej współpracy pomiędzy rosyjskim koncernem energetycznym Gazprom, w imieniu którego działał Prezes Rady Dyrektorów Aleksiej Miller oraz gruzińskim rządem, który reprezentował minister ds. paliw i energetyki wicepremiera Kacha Kaladze. W 2015 r. obaj panowie spotkali się w Brukseli w celu przedyskutowania ewentualnej współpracy. Konkretnie, w czasie spotkania omawiano kooperację w sferze gazowej. Rozmawiano o dostawach rosyjskiego gazu ziemnego do Gruzji, jak też jego tranzytu do krajów trzecich. Jakkolwiek zrazu negocjacje toczyły się w wielkiej tajemnicy, wkrótce media dowiedziały się o nich. Gruzja, ogólnie rzecz biorąc, potrzebuje zaledwie 2 mld m3 gazu ziemnego rocznie. Jak wiadomo, w 2014 r. Gazprom dostarczył Gruzji ok. 0,3 mld m3 gazu ziemnego, co stanowiło wtedy ok. 25% gruzińskiej konsumpcji gazu. Brakującą resztę tego paliwa dostarczył Gruzji azerski koncern energetyczny SOCAR, który również znajduje się pod kontrolą państwa. Co więcej, Gruzja otrzymała mniej więcej 0,5 mld m3 z tytułu opłaty podatkowej za tranzyt gazu przesyłanego Gazociągiem Południowokaukaskim. Jednakże rok później  prawo do pobierania tejże opłaty podatkowej wygasało, a to oznaczało, że strona azerska mogła się rozmyślić i zmienić warunki, na jakich Gruzja miała prawo pobierać opłatę podatkową za przesył gazu. Dla celów komercyjnych, gruziński rząd zakupuje ok. 1,2 mld m3 błękitnego paliwa głównie od azerskiego SOCAR-u, przy czym ceny  są ustalane przez sam koncern. Cena zmienia się także z powodu zmieniającej się konfiguracji geopolitycznej oraz kryzysu ekonomicznego, który dotknął Azerbejdżan i Gruzję. W dodatku, koncernowi SOCAR po części udaje się zmonopolizować gruziński rynek energetyczny i usiłuje on rozszerzyć swoje działania w tym kraju. Jednak zasadnicze kierunki gazowej działalności SOCAR-u w Gruzji obejmują import węglowodoru na gruziński rynek i jego sprzedaż oraz budowanie i konserwowanie gazociągów. Głównym źródłem dochodów koncernu SOCAR jest eksploatacja złoża gazowego Szach Deniz oraz złoża naftowego ACG. Co się tyczy dostaw gazu do samej Gruzji, to gaz sprowadzany dla celów konsumpcji gospodarstw domowych jest kontraktowany po stałych cenach najczęściej na krótkie – trzymiesięczne bądź sześciomiesięczne – okresy czasu, w trakcie których detaliczna cena gazu nie zmienia się na niekorzyść państwa-importera. Nadto, umiejscowiona w Genewie firma SOCAR Trading handluje ropą naftową eksportowaną przez SOCAR z terminalu naftowego w Ceyhan, ropą naftową stron trzecich, i produktami naftowymi różnej proweniencji, a także pomaga SOCAR-owi w dokonywaniu między narodowych inwestycji w logistykę, przetwarzanie i sprzedaż ropy. Zakład Przetwarzania Gazu wytwarza przetworzony gaz ziemny, gaz w formie płynnej LNG oraz gazolinę surową. W 2010 r. fabryka wyprodukowała 4 mld m3 przetworzonego gazu ziemnego, 24.800 ton gazu LNG i 26.700 gazoliny surowej. Oprócz wspomagania marketingu i sprzedaży SOCAR Trading pomaga swojej spółce-matce SOCAR także z nabywaniu aktywów.

Czytaj dalej W jakim celu „Gazprom” wkroczył do Gruzji : przypadek geopolityki energetycznej